Na Dworzec Zachodni w Warszawie codziennie dociera kilkadziesiąt autobusów z uchodźcami z Ukrainy. Wśród służb i osób, które niosą pomoc przybyszom, od początku są strażnicy miejscy.
Autobusowy Dworzec Zachodni jest jednym z większych w Warszawie punktów recepcyjnych dla uchodźców wojennych. Według szacunków strażników miejskich, dyżurujących tam przez 24h na dobę, codziennie dociera w to miejsce kilkadziesiąt autobusów z różnych części Ukrainy.
Funkcjonariusze Straży Miejskiej m.st. Warszawy strzegą porządku i służą pomocą na Zachodnim niemal od pierwszego dnia rosyjskiej inwazji na Ukrainę. Z każdym dniem wojny w punkcie recepcyjnym na dworcu przybywało organizacji oferujących wsparcie i wolontariuszy.
Na początku marca na dworcu stanął pawilon medyczny, w którym – oprócz lekarzy – pomocy ambulatoryjnej udzielają strażnicy miejscy z uprawnieniami ratowników medycznych i kwalifikowanej pierwszej pomocy. Ze względu na spektrum przypadków, z jakimi spotykają się w nim medycy z różnych organizacji pomocowych, miejsce to nieoficjalnie nazywane jest przez nich „małym SORem”. Każda z kilkudziesięciu osób, które w ciągu godziny trafiają do pawilonu medycznego, jest szczegółowo badana. W zależności od kwalifikacji medycznej pomoc udzielana jest na miejscu lub przez wezwane do pacjenta pogotowie. Standardowe otarcia nóg, wycieńczenie, odwodnienia czy odmrożenia stopniowo są wypierane przez coraz poważniejsze przypadki. Zbijanie ponad czterdziestostopniowej gorączki, opanowywanie skoków ciśnienia, cukrzyca, podejrzenia udarów, słabnące ciężarne kobiety, oparzenia, rany z odłamkami pocisków, nawet przestrzelone kończyny – tego typu przypadki dla ratowników ze Straży Miejskiej m.st. Warszawy pracujących w „małym SORze” stały się codziennością.
Sprawy medyczne to jednak tylko część problemów, z jakimi przychodzą uchodźcy. Współpracujący już od prawie dwóch miesięcy reprezentanci oficjalnych i pozarządowych organizacji pomocowych stworzyli łańcuch ludzi dobrej woli, gotowych zaradzić niemal każdej sytuacji. Transport do Konina lub Paryża, materac przeciwodleżynowy, wózek inwalidzki, bezglutenowa żywność, a może spacerówka dla trzyletnich bliźniaków? Jeśli nie będzie czegoś w zasobach przygotowanych przez władze Warszawy, wolontariusze z organizacji pomocowych zdobędą to – choćby spod ziemi.
– Któregoś dnia zauważyłam starszą panią, która z trudem wydostała się z zaparowanego autobusu – opowiada jedna ze strażniczek, która ze względu na dobrą znajomość języka rosyjskiego zaangażowała się w bezpośrednią pomoc na peronach dworca. – Okazało się, że kobieta już od kilku lat nie jest w stanie samodzielnie się poruszać, ale w autobusie, którym uciekała z atakowanego miasta, nie było miejsca na jej wózek inwalidzki. Zorganizowanie nowego zajęło około 5 minut.
– Innym razem trafiła się kobieta z trzema walizkami, kurczowo przyciskająca do piersi puszystego kota. Zwierzę było przerażone. W drodze kilka razy uciekało swojej właścicielce. Po raz kolejny wyrwało się, kiedy podchodziłam zapytać, czy czegoś nie potrzeba – opowiada inna strażniczka. – Po kilku minutach od dość komicznie wyglądającej pogoni mundurowych za futrzastym uciekinierem, zorganizowaliśmy dla niego karmę i kontener. Dzięki temu zwierzę poczuło się komfortowo i już uspokojone kontynuowało z właścicielką podróż do Krakowa.
Uśmiech, troska, rzeczowe podejście, nadludzka kreatywność i niezmierzone pokłady życzliwości – tak podsumowuje działania strażników pracujących na Dworcu Zachodnim naczelnik Grzegorz Staniszewski, który koordynuje te działania.
